Vrijbewijs

Al meer dan tien jaar begeleid ik mensen van leven in hun hoofd naar voluit leven vanuit hun lichaam en essentie.

Meer dan dertig jaar zelfonderzoek, vallen en opstaan is daaraan voorafgegaan. Leven in of uit het hoofd, patronen, vaardigheden en eigenaardigheden cognitief begrijpen, zowel de mijne als die van anderen, dat was mijn dada. In mijn lichaam zijn en daarin gewaar kunnen worden wat in me leeft en beweegt, was daarbij een flink proces. Ik leerde spanning en emoties voelen en reguleren. Ik ontdekte en (h)erkende waar ik mijn grenzen over ging en over mijn grenzen liet gaan, om ze uiteindelijk weer te leren aangeven en bewaken.

Dit alles heeft gemaakt dat ontspanning en bewustwording de twee sleutels zijn waarmee ik werk. Bij belichaamd leven hoort voor mij ook goed in je vel zitten en het belang van een veilige seksualiteit.

Wat dat laatste betreft is het ook trial and error, zoeken en onderzoeken geweest, hoe dat mogelijk was voor mezelf en hoe dat mogelijk is voor iedereen die dat wil of die daarnaar verlangt. In een maatschappij als de onze, in een tijd met enerzijds verpreutsing en anderzijds pornoficatie, is veilige seksualiteit en seksualiteit zonder schaamte en schuld best uitdagend.

In 2016 schreef ik al een pleidooi voor het behalen van een vrijbewijs. Want ik ken geen enkele ouder die zoon- of dochterlief zonder rijbewijs de straat op stuurt met de auto. Ik ken helaas ook bijna geen enkele ouder die zoon- of dochterlief een goeie introductie meegeeft voor hun seksuele leven, die ervoor open staan dat hun kinderen een vrijbewijs halen zeg maar, vooraleer ze zich gaan bewegen in de wereld van het intieme verkeer. Daar hebben ouders blijkbaar zoiets van ‘vlooi het zelf maar uit’ of ‘al doende leert men’. In heel veel gevallen weten ouders misschien zelf ook niet wat veilige seksualiteit is, dat gaat namelijk niet alleen over het gebruiken van condooms of anticonceptie. Het gaat over fysieke integriteit, het bewaren of hervinden van speelsheid en onschuld, het leren beminnen van jezelf en anderen in plaats van holderdebolder, met zevenmijlslaarzen door het land van intimiteit te stappen - en daarmee zoveel schoonheid en details te missen.

Hoe komt het dat we niet meekrijgen en meegeven hoe mooi, hoe rijk, hoe gevariëerd, hoe speels, hoe heerlijk intiem en verbindend seksualiteit kan zijn? Hoe komt het dat we vergeten zijn hoe seksuele energie niet alleen voor opwinding zorgt die rechtstreeks naar seks of masturbatie moet leiden?

Naast wat jongeren leren in de lessen natuurwetenschappen op school over de puur fysieke toeters en bellen bij mannen en vrouwen, is de porno-industrie hun leermeester dezer dagen. Niet bepaald iets om vrolijk van te worden als je weet hoe liefdeloos en ongeïnspireerd het er daar aan toe gaat. Een onderzoek uit Australië wees uit dat 15-jarigen eerder anaal contact hebben dan dat ze tongzoenen. Daar word ik echt niet goed van. En jij? Het voorbije weekend verscheen een opiniestuk in De Standaard waarin doctor in de taalkunde Anneleen Boderé schreef dat onze kinderen schaamte wordt aangeleerd, dat we zo weinig woorden leren geven aan onze genotsorganen, aan onze verlangens al wat te maken het aangeven van wensen en grenzen in het land van de liefde en intimiteit.

Nee, de voorbije generaties was het zeker niet beter. De hoeveelheid volwassenen die teleurgesteld, gefrustreerd of verdrietig is in hun liefdesleven is enorm. Nogal wat scheve schaatsen worden gereden, op zoek naar wat het dan wél zou kunnen zijn. Maar de kick en opwinding die daarbij komt kijken is veelal niet duurzaam en lang niet altijd datgene wat de vervulling brengt waar we deep down naar verlangen. Nogal wat mensen ‘doen maar wat’, nemen daar vrede mee of leggen zich neer bij wat het is. Of ze leven zonder intieme tijd samen met hun partner en/of zonder zelfbeminning. Dat is zo jammer. Want het heeft als gevolg dat de levensenergie en seksuele energie niet meer vrijelijk en voluit stroomt.

Seksuele energie staat niet gelijk aan zin in seks, seksuele energie gaat over levensvreugde, over algemeen welzijn, over alles weer laten stromen uit een natuurlijke bron van levenselixir, over creativiteit en heilig vuur. Seksuele energie en de kunst van het liefhebben is datgene wat schrijvers, schilders, dichters en muzikanten al eeuwenlang drijft en inspireert. Al geloof ik niet dat ze allemaal bedreven en afgestemde vrijers waren of zijn in het échte leven.

In 2016 schreef ik dat er toch op één of andere manier een vrijschool zou moeten bestaan, een plek waar mensen zonder schroom kunnen leren over seksualiteit, seksuele energie en seksuele veiligheid. Over meer verbinding met jezelf en de ander, over consent en overgave, om voor wie wil het giga genot der vrijerij te beleven…met zichzelf en de geliefde(n) in zijn/haar/hun leven.

Vorige week ben ik gestart met de opleiding tot Vallei orgasme-coach. Want bij Vallei vond ik de bedding en structuur die ondersteunde wat ik op mijn eigen zoektocht heb geleerd. Het bevestigde me dat vanuit zelfbeminning en monocultivatie, een basis kan gelegd worden voor een vrijere én veiligere seksuele relatie met anderen. Vallei-coach zijn, geeft me straks de mogelijkheid om nog beter dan voordien, mensen te begeleiden naar een volledig beleefd en belijfd leven, een leven met gloed, met zaligheid.

Hoe kijk jij naar seksualiteit in onze tijd en maatschappij?

Ben jij vrij om die seksualiteit te beleven waar je van droomt? Beleef jij de intimiteit die je jezelf wenst, met jezelf en/of je partner(s)?